DE ARIA

Iedere zanger wordt er mee geconfronteerd: ZENUWEN!! De eerste keer dat je het toneel betreedt, de volle kerk ziet, het koor en orkest achter je... Tegenwoordig zit je als solist vaak aan de zijkant van het toneel, aanwezig, maar toch beschut. In mijn begintijd zat je pontificaal op het randje van het podium, doelwit van vriendelijke blikken vol verwachting. Maar ook gezichten vol opgetrokken wenkbrauwen en voorbarige afkeuring. Knikkende knieën zijn dan nog het minste, evenals een droge mond. Dat overwin je door het opdoen van ervaring. De blijvende (faal)angst echter is slopend. Eeuwige twijfel en stress... Het heeft maar dan een musicus gedwongen een greep in de pot met betablokkers te doen. Anderen zijn bezweken onder de, door henzelf, opgelegde druk en uit het solistenvoetlicht verdwenen. Het korte verhaal 'DE ARIA' laat dát zien wat u niet ziet tijdens een willekeurig concert.

DE ARIA

De muziek is begonnen. Er is geen weg terug. Ze heeft er vrijwillig voor gekozen. 'Wat heeft me in Godsnaam jaren geleden bezield om dit te gaan doen?' Ze voelt haar temperatuur stijgen. Zweetdruppeltjes parelen op haar bovenlip. Ze kijkt met een door het blote oog bijna niet te onderscheiden beweging om zich heen. Heeft iemand het in de gaten? De wereld draait gewoon door. 'Gelukkig', denkt ze met een zucht. Haar handen liggen stevig verstrengeld in haar schoot, alsof ze bang zijn elkaar te verliezen.

Onder haar lange zwarte jurk heeft ze haar benen gekruist. Een buitenstaander zou kunnen denken dat ze hoognodig naar het toilet moet. Stilte... Het koor begint met grote overgave aan haar eerste optreden van de avond. In haar hoofd is ze aan het rekenen. Nog acht, nee zeven stukken te gaan. Alleen al bij het idee breekt het zweet haar uit. Een straaltje loopt tergend langzaam langs haar rug. 'Waarom doe ik dit mezelf iedere keer aan?' Ze moet het antwoord schuldig blijven.

Het is alsof haar hersenen niet goed functioneren. Met een 'even de rug rechten, verder niets aan de hand' blik schuift ze onrustig heen en weer op haar stoel,

In haar keel zit een prop. Waar komt dat slijm ineens vandaan? Ze probeert het krampachtig weg te slikken. Ze herinnert zich een oefening van haar docent. Houd je keel in de gaapstand, dan zakt het slijm vanzelf weg.

Maar hoe doe je dat zonder dat iedereen je aankijkt alsof je niet goed bij je hoofd bent? Ze buigt iets voorover en probeert met gesloten lippen haar mond van binnen te openen. 'Gapen! Gapen! Gapen!' denkt ze aan eens stuk. Warme golven slaperigheid verspreiden zich door haar lichaam. De keel opent zich als een bloem in de zon, om zich vervolgens door niets of niemand te laten

tegenhouden. Haar handen schieten los uit hun innige omstrengeling, bedekken haar mond.

Het kwik in de fysieke thermometer schiet door het glas heen. Geen rouge ter wereld die deze gezonde Hollandse blossen kan maken. Ze slikt... slikt nog een keer. Hé? Het slijm is weg!

Ze glimlacht, schuift wat naar achteren op de ongemakkelijke rieten zitting. Nog vijf stukken te gaan.

Haar collega staat op. Ze durft niet te kijken. De muziek begint. Hij ademt voor zijn inzet. De eerste woorden klinken. Kan het rust geven? Ze sluit haar ogen en laat het over zich heen komen. De langzame cadans van de aria doet haar zachtjes drijven als een bootje op kalme zee. Dan komt ze met een schok terug in de realiteit. Dit klopt niet! De stem moet hier toch mee gaan met de melodie? Al haar zintuigen zijn nu gespitst. Ze luistert nog een keer. Oh shit! Hij is de weg kwijt!! Plaatsvervangende paniek maakt zich van haar meester. Het straaltje verandert in een waterval die voor haar gevoel eindigt in een plas rond haar voeten. Haar handen zijn wit van het knijpen. Haar hoofd bonst en haar oren suizen. 'Shit! Shit! Shit!' Denkt ze, niet voor de laatste keer die avond. Dan opeens.... Stilte... Niet om haar heen, maar in haar hoofd.

Een stilte van waaruit langzaam de melodielijn naar voren treedt. Ze neuriet zachtjes. Nu dringt ook de begeleiding tot haar door. Een mooie melodie, maar zonder zangstem. Bijna teder vormen de woorden zich op haar lippen. Naast haar is het pijnlijk stil... Iets luider klinkt haar stem. Dan een diepe ademhaling. Een stem klinkt, die eerst zachtjes, dan steeds luider meezingt. Even ontstaat er een bijzonder trio, waarbij zij als stille vennoot op de achtergrond fungeert. Ze stopt... Naast haar ontvouwt zich de stem in volle glorie. Weer krijgt ze een blos op de wangen. Dit keer van blijdschap. Weg is de stress. Vier, drie, twee, een... Ze kijkt opzij. De dirigent knikt haar vriendelijk toe. Langzaam staat ze op, het klavieruittreksel opengeslagen in de hand.

Muzikale lijnen dansen om haar heen als de zeven sluiers van Salome.

Geen slijm. Geen watervallen langs de rug. Geen handenwringen. Enkel Goddelijke klanken. Gedragen door de muziek zingt ze, gezegend door een hogere macht die ze vier minuten lang uit volle borst bejubelt.

Als in een roes gaat ze zitten, een gelukzalige blik op het gezicht.

Een nieuwe aria begint, een andere collega...

'wanneer ben ik weer aan de beurt?' Nog acht stukken. Ze voelt haar temperatuur stijgen. Zweetdruppeltjes parelen op haar bovenlip....

© Sytse Buwalda 2015

/